» Blog

.:1 t/m 3 van 1 : » +3 »:.
 

.:Verklaring...:.
  16-6-2003 @ 4:02

"Luke, it is time..." Smile! Tijd om mezelf eens even wat nader te verklaren naar aanleiding van m'n vorige postje. (Heb je die niet gelezen, scroll dan even door naar beneden en lees de stelling + reacties.) Ik kreeg het idee dat een aantal van jullie er iets achter zochten, maar dat valt volgens mij wel mee (of tegen zeg maar...). Een tijdje geleden kwam dit onderwerp namelijk ergens ter sprake en toen hadden er een aantal een zeer uitgesproken mening over die ik zelf nog nooit eerder had gehoord. Dus ik dacht, laat ik het eens in de groep gooien op m'n weblog en kijken of nog meer mensen automatatisch met een soortgelijke mening aan komen zetten. Zo gezegd, zo gedaan en jullie hebben me niet teleurgesteld... Smile!

Samenvattend zijn er uiteraard maar 2 opties nadat je bent vreemdgegaan; je verteld het, of je verteld het niet. Als ik jullie reacties zo lees dan komen de argumenten om het wel of niet te vertellen ongeveer allemaal op hetzelfde neer:
1) Je verteld het, omdat je zelf ook niet voorgelogen zou willen worden, je hebt immers zelf de fout gemaakt en het is aan je partner om te zien wat hij of zij er mee wil doen. Kortom: "Eerlijkheid duurt het langst."
2) Je vertelt het niet, onder het motto: wat niet weet wat niet deert. Gedane zaken nemen immers geen keer en het was maar een slippertje... (Ik ga voor het gemak even uit van een 'slippertje', oftewel, je hebt er spijt van en wilt bij je partner blijven. Er zijn uiteraard tig nuances bedenkbaar, maar laten we het even simpel houden.)

Zelf had ik altijd een sterke voorkeur voor optie 1. Ik zou het vertellen, omdat dit voor mijn gevoel de meest juiste keuze was. Ik had immers de fout gemaakt, dus ik zou er voor moeten boeten door het eerlijk op te biechten. Tevens ging ik er ook vanuit dat ook al zou ik het voor me willen houden, ik dit niet zou kunnen uit schuldgevoel. Ik heb zelf 1 keer in de praktijk iets vergelijkbaars meegemaakt. Lang geleden, (ik had al anderhalf jaar iets met m'n 2e 'echte' vriendinnetje) ging het mis... Ik werd verliefd op een ander en besloot op een ochtend de knoop voor mezelf door te hakken en voor die ander te gaan en het mijn vriendin te vertellen zodra ik haar weer zou zien. (Dit zou de dag daarna zijn.) Die middag kwam van het één al het ander (wonderbaarlijk snel) en zoende ik met m'n 'nieuwe vlam'. In eerste instantie voelde ik me daar niet schuldig over, omdat ik voor mezelf die ochtend al een punt achter m'n huidige relatie had gezet.
De volgende dag met lood in m'n schoenen (of je nou zoent of niet, dat lood zeul je in dergelijke situaties altijd met je mee) het verteld. Het meisje in tranen uiteraard, want ze had het helemaal niet zien aankomen en op een gegeven moment vroeg ze:"Heb je met haar gezoend?" Eerlijk als ik was vond ik dat ik dat maar gewoon op moest biechten en ik antwoordde dus dat ik de dag daarvoor al met haar gezoend had. Nou... Daar kreeg ik spijt van! Ze was zo mogelijk nog verdrietiger, want nu had ik haar dus onbewust nog even een lekkere trap nagegeven door dat te vertellen! Nu was ik dus technisch (het ligt er maar aan waar jij en je partner de grens leggen, maar in dit geval was 'zoenen' die grens) dus ook nog eens vreemd gegaan. Daar heeft ze dus zo'n verdriet om gehad (ik weet achteraf niet zeker meer wat haar meer pijn deed, het vreemdgaan of het feit dat het uit was). Tsja, het feit dat ik er voor mezelf al een punt achter had gezet, daar was zij niet van op de hoogte uiteraard, dus dat was voor haar geen argument...
Ik heb er achteraf nog vaak aan terug gedacht, hetgeen mijn beeld over 'vertellen we het wel of niet?' wel wat genuanceerd heeft. Als ik het destijds ontkend had, dan had ik welliswaar gelogen, maar dan had zij er verder niet zo onder geleden. Een leugentje om bestwil, zeg maar...
Maar goed, in dit voorbeeld was het sowieso 'einde relatie', maar waar ik het eigenlijk over wil hebben is wanneer het vreemdgaan 'slechts' een stom slippertje was. Ik was nog steeds van mening dat je in een dergelijke situatie het nog steeds eerlijk op moest biechten, een andere mogelijkheid zag ik niet.

Totdat we dus een tijdje geleden met een aantal mensen aan tafel zaten te eten en dit onderwerp ter sprake kwam. Altijd leuk als je even geen gespreksstof hebt, dat blijkt wel uit m'n vorige post, want er is nog nooit in de historie van baZzz.com zoveel gereageerd (en nog eens zinnig ook).
Na de geijkte argumenten gehoord te hebben die jullie al in de reacties gepost hadden kwam toen opeens het lumineuze idee dat vertellen helemaal niet eerlijk is, maar juist ontzettend hypocriet! Dat kon ik dus even helemaal niet plaatsen, maar gelukkig werd het uitgelegd. Wanneer je namelijk verteld dat je bent vreemdgegaan, dan leg je eigenlijk jouw probleem, bij de ander neer. Vervolgens voel jij je enigszins opgelucht omdat je het 'eerlijk' verteld hebt, maar laat je de ander dus met een enorm k*tgevoel achter. En dat voor iets wat jijzelf veroorzaakt hebt!
Tjsa... Daar vond ik toch wel iets in zitten. En helemaal wanneer het slechts een slippertje betreft, wat verder niets te betekenen heeft. (Daar moet je uiteraard wel in geloven, dat een dergelijke situatie mogelijk is. Laten we anders een paar liter alcohol in het spel gooien om het voor de mensen die dat dus niet kunnen verkroppen het iets plausibeler te maken. *Wink wink*) Vervolgens leg je ook nog eens een dilemma bij je partner neer, omdat hij/zij mag gaan beslissen hoe verder te gaan met de relatie. (Ervan uitgaande dat je dat zelf dus wel wilt en daar niet aan twijfelt.) En dat is dus allemaal onnodig, want het was maar een stommiteit. (Een grote weliswaar, maar toch...) Daar komt nog bij dat het vertrouwen voorlopig is geschaadt (zo niet voor eeuwig) en zo zijn er vast nog wel meer dingen te noemen, maar dat gaat iets te ver. Deze laatste argumenten zijn sowieso al voor discussie vatbaar of ze terecht zijn of niet... Om het even makkelijk af te doen; dat valt of staat per situatie...

Goed, voor mij was dat wel een beetje een 'eye-opener'. Ik had er zelf nog nooit zo naar gekeken. Daar wil ik niet mee zeggen dat het nu maar meteen gerechtvaardigd is om vreemd te gaan of zo, don't get me wrong here... Nogmaals; dit is slechts ter discussie en ik heb er zelf ook nog steeds gemengde gevoelens bij, maar ik vraag me bijvoorbeeld wel af of iemand zich hierin kan vinden, of juist helemaal niet en het allemaal maar onzin vindt. Misschien vind je dit niets meer dan een mooi 'excuus' om je verplichtingen te ontlopen in het geval dat je bent vreemdgegaan?! En bekijk het ook eens van de andere kant, ik heb het hier de hele tijd beschreven alsof jij de persoon bent die is vreemd gegaan, maar wat nou als jij het 'slachtoffer' bent? Zou je dan willen dat je partner het anders aanpakt dan jij?
-Tell me!

(Zo, bedankt dat je bij deze (bijna) laatste zin bent aangekomen en nog steeds wakker bent... *Wink wink* Ikzelf inmiddels niet echt meer, maar dat zal meer aan het tijdstip en het feit dat ik al een nacht had overgeslagen liggen... Dus spel -en taalfouten wuif ik heel simpel weg om deze reden... *Wink wink*)

» Reacties(6)